Eski Yunan mitolojisinde Defne ağacının öyküsü

Nehir tanrısının kızı su perisi Defne (Daphne)

Şiir ve müzik tanrısı Apollon bu kızcağıza âşık olmuş. Güzeller güzeli, bir içim su “su perisi Defne” ise Apolon’u görse yolunu değiştirir, köşe bucak kaçar, saklanacak yer ararmış.

Defne aslında Apollon’a karşı hiç de boş değilmiş. Peki Apollon’dan niçin kaçıyor diyeceksiniz. Sebebi var. Onlar ayrı dünyaların insanlarıydı.

Apollon bir tanrı, Defne bir su perisi… Olimpos törelerinde böyle bir evlilik caiz değildi. Sınıf farkı çok büyüktü. Eğer bir peri bir tanrıya âşık olursa ya kendisini öldürüp ailesinin şerefini temizleyecekti ya da sürgüne gönderilecekti. Onun için zavallı defne Apollo ile evlenmek hayali şöyle dursun, aşkını bile gizlemek zorundaydı. İşte bu yüzden sevdiği adamdan hep kaçıyordu. Yüreğinin en masum duygusu “aşk” ne yazık ki Olimpos törelerince namussuzluk anlamına geliyordu.

Babası, Defne’yi eli ayağı düzgün, tanrılara baş kaldırmayan, millî duyguları yerinde, töreleri baş tacı eden ve iyi bir meslek sahibi olan fani bir gençle evlendirip kızının mürüvvetini görmek, torun sevgisini tatmak istiyordu.
“Ah kızım ölmeden önce seni bir evlendirebilsem de gözüm açık gitmesem. Torunlarımı görsem var ya ölsem de gam yemem artık” diyordu.
Defne ise “Babacığım sen bir tanrısın. Bırak bu martavalları. Tanrılar ölmez. Ayrıca bana fani koca bulma huyunu bırak” diye evlilik baskılarından rahatsız olduğunu dile getiriyordu.

Defne “Ben fanilerle evlenmem” diye tutturmuştu “bu benim hayatım bana karışamazsınız ben özgürüm” diyordu. Sık sık başını alıp ormana giriyor, doğa ile baş başa kalarak dertlerini ağaçlara anlatıyordu. Çünkü Apollo’ya olan aşkını anlatacağı, onu anlayacak kimsesi yoktu. Bir yanda sevdiği adam, bir yanda törelerin engeli, bir yanda babasının onu istemediği fani bir adamla evlendirmeye çalışması.. Zavallı Defne tam bir çıkmazdaydı.

Defne bir orman gezisinde yine ağaçlarla çene çalarken Apollon ile karşılaştı. Apollo’yu karşısında gören Defne, el bileğinin dış tarafını alnına dayayarak gözlerini semaya dikerek yürekleri sızlatan acıklı bir sesle “Hayır.. yine mi sen.. yine mi sen.. Artık arama beni.. Unut bu zavallı töre kurbanı talihsizi” dedi, sözlerini hıçkırıklar takip etti ve hüngür hüngür ağlayarak oradan kaçmaya başladı. O kaçıyor Apollo peşinden koşuyor. Apollon Defneyi tam yakalamak üzere iken Defne’nin babasının tanrı olarak çalıştığı nehre yaklaşmışlardı.

Defne nehri görür görmez ağlamayı kesti, “imdat babacığım beni kurtar” diye bağırdı. Apollon son ümidini yitirdiğini görünce tepesi attı, bir el işareti ile onu ağaç etti. Defne babasından yardım istediği anda ayaklarının yere kök saldığını, kıpırdayamadığını hissetti. Her yeri dallanıp budaklandı yeşil yapraklara büründü.

Defne ağacı hakkında bilgi

Apollon “Madem bana varmıyorsun seni kimselere yar etmem. Seni kaybettim ama sen benim ağacım olacaksın. Savaşları kazanan adamlarım senin yapraklarından başlarına zafer taçları yapacak. Sen her yerde zaferin ve barışın sembolü olacaksın” dedi.
SON

Vay Apollon hıyarı vay! Kızı ağaç edeceğine törelere karşı gelseydi olmaz mıydı? Cahillik işte. Hıyarın teki şiir tanrısı olmuş, fanilik gitmiş ama eşeklik baki kalmış. Bize de Defne ağaçları kalmış yadigâr.

Not: Yukarda yazdığım hikaye ana hatlarıyla mitolojide anlatıldığı gibidir. Ben hikayedeki olayın günümüz Türkiye’sindeki benzer örneklerine dayanarak o benzerlikleri vurgulamak amacıyla çok küçük değişiklikler yaptım. :(

Etiketler: Edebiyat | Efsaneler ve Mitoloji

Açıklamalar:
1- Okuduğunuz yazı hakkında sorunuzu veya yorumunuzu aşağıya yazabilirsiniz.
2- Yazılarımı RSS ile takip edebilirsiniz.