Küçük bir çocukken bir bilimadamı merakı ile her şeyi incelerdim. Bir zamanlar doğa ile kaynaşmış bir hayat sürerken şimdi büyük şehrin en merkezi yerinde teknoloji dünyasının bir parçası gibi, basit bir kablo veya düğme gibi yaşıyorum.
Flickr üyelerinden yabancı birinin fotoğraflarından birçoğu bana çocukken yakından tanıdığım hatta arkadaş olduğum şeyleri hatırlattı. Üyenin flickr sayfası şu:
http://www.flickr.com/photos/davidmontse/
Ve onun bazı fotoğraflarının benim çocukluğumdan hatırlattıkları aşağıda.
Devedikenleri ve uğurböcekler ayrılmaz ikililer. Küçükken kimi benim boyumda, kimi benden daha uzun devedikenlerinin arasında arkadaşım Neşe ile uğurböcekleri toplardık. Evimizin önüne getirip annelerimize arkadaşlarımıza gösterirdik. “Uç uç böceğim annen sana terlik pabuç alacak” diye o zamanın çocuklarının bir şarkısını söylerdik onları uçururduk.
Ben çocukken oyuncaklarım pek olmazdı ama zaten çok da meraklısı değildim. En çok kalemleri severdim. İlginç bir şey. Bende kalem tutkusu vardı. Çocukluğumda beni en sevindiren şey Hollanda’daki Almanya’daki dayımların hediye olarak getirdikleri kuru ve ispirtolu boya kalemleri olurdu.
Nane yaprakları annanemi hatırlatıyor. Bahçesinde özenle nane yetiştirirdi.
bu böceklerin adını bilmiyorum ama ilginç renkleriyle desenleriyle çok dikkatimi çekerlerdi. Normal bir sinek kadar veya uğur böcekleri kadar küçüktürler.
Evimizden asla kedi eksik olmamıştır. En yakın arkadaşlarım kedilerdi. Bu resimdekine çok benzeyen bir kedimiz bir yaz tatilinde ben birkaç gün annanemde kalınca hastalanmış. Annem ölecek diye bir kutuya koymuş. Yani ölecek durumdaymış. Ben eve dönünce kedi beni görünce miyav diye ses çıkardı bana baktı. Annem şaşırmıştı. Kediye adeta can geldi. Sonra birkaç gün içinde hızla iyileşti. Kedilerle ilgili çok fazla anılarım var. Çoğu böyle bir vesileyle aklıma geliyor, yoksa düşündükçe hatırlayamam.