Fotoğraf, 1962′de Edirnekapı’da Ara Güler tarafından çekilmiş.Çocukluğumun geçtiği Kurtuluş’un arka mahallelerine çok benziyor.
Siranoş Hanım’ın oğlu sünnet edilmişti. Sonra da evde mevlit okutmuşlardı. O zamanlar çok küçük olduğum için “sünnet mevliti”ne annem beni de yanında götürmüştü.
Ermeni komşumuz Madam Maryam’ın kızlarından Siranoş bir Türk ile evliydi. Oğlu bu yüzden sünnet edilmişti.
Aklımda neler kalmış:
Davetlilerden kaçı Ermeniydi hiç hatırlamıyorum. Zaten herhalde çocuk aklımla etnik kökenleri merak edemezdim. Yalnız komşu Türk kadınların çoğunun orada olduklarını iyi hatırlıyorum.
Mahalleli kadınlardan mevlitçi hocayı yakışıklı bulup beğenenler olmuştu. Arkasından bir hayli konuşmuşlardı.
Sonra, Madam Maryam’ın evden ayrılırken diğer torunları için kurabiye alıp ceplerine koyduğu sahne aklımda:
“Bu Ardaş için.. Bu Suzan için.. Bu Hilda için…”
Yıllarca sorunsuz bir arada yaşamış insanları nasıl da birbirine düşman ettiler…
Evet maalesef. Bunun sebeplerinden en başta geleni kırsal kesim halklarının şehirlere büyük akını sonucu ülkemizde şehir medeniyetinin hiç kalmamasıdır ve milliyetçilik olmadığı halde milliyetçilik sanılan, aslında köylerin doğal konumlarından kaynaklanan “farklılıkları yadırgayıp şiddetle dışlamak” faktörüdür. 1950’li yıllardan beri iyice oturmuş olan bu özellik artık millî kültürümüz olmuştur. Tabi Türkiye geneli çoğunluğu açısından.