Öldüren onur mu keder mi?

Yazımın başlığı ilkin şöyleydi: ‘Onurlu sanatçı yardım istemedi öldü’.. Sonra rahmetlinin gerçek duygularını yansıtmaz diye değiştirdim. Bu yazı bir ölüm haberi değil. Bir dostluk hikayesi.

Moldova’da hayat zor. Aydan aya verilen emekli maaşları o kadar az ki bir hafta geçinmeye zor yeter. Emekli maaşından başka hiçbir geliri olmayan Gagauz ressam ve el işleri sanatçısı Pötr Vlah, 15 yıldır yaşadığı küçük apartman dairesinde bu kış soğuklara dayanamadı. Kaldırıldığı hastanede yoğun bakım servisinde vefat etti (20 ocak 2012).

Aslında Pötr Vlah’ın geniş bir çevresi vardı. Kendisi Gagauz, Gagauzya’da yaşıyordu: Gagauzlardan, Türklerden ve Azerilerden önemli kişilerden hem sanatçılardan hem Türkçü siyasetçilerden çevre edinmişti. Müslüman olmuştu. Son yıllardaki sıkıntılarından hiç kimseye şikâyet etmedi. Kimse de onun hayatta çektiği sefaleti, zorluğu bilmedi.

Pötr Vlah

Hakkında yazılanlara göre, emekli maaşından başka geliri ve yardımcısı olmayan her yalnız Moldovalı gibi o da yoksul bir hayat sürüyordu; kış soğuklarında evini ısıtacak kadar para gücü yoktu. Onun ardından şimdi Moldova’da devletin hiç olmazsa sanatçıların emekli maaşlarını biraz olsun iyileştirmesi gerektiği konuşuluyor. Moldova Avrupanın en fakir ülkesi. İklim karasal iklim. Kışları feci soğuk olur. Fakirlerden yaşlı insanların çoğu kış aylarında ölüyor.

Allah rahmet etsin. Pötr Vlah gibi yalnız yaşayan insanlarla sık sık görüşmeliyiz. Hallerini kontrol etmeliyiz. Onurlu insanlar fakirliklerini kimseye açmaz yardım istemez. Onları tanıyanların bunu anlaması lazım.

Dost isen dostluğunu göstereceksin. Uzaktan uzaktan nasılsın iyi misin diye hal hatır sormak hiçbir işe yaramıyor. Arayıp soruyorum moral veriyorum diye kendi kendinizi kandırırsınız. Sık sık gideceksiniz ziyaret edeceksiniz. Evi nasıl, dolaplarda yiyecek var mı, ceplerinde para var mı kontrol edeceksiniz.
Oğlu var, kızı var, filan siyasetçilerden çevresi var, filan dinden dindaşları var onlar yardım etsin diye sakın düşünmeyin. Allah dilediği kimseyi vesile eder. Seni vesile edecekse kaçmamalısın.

Sonra, “muhtaç durumdaki kişi istemeyi bilmeli – istemiyorsa kibirlidir” diye düşünmeyin. Yaşlılarınki inanın ki kibirle ilgili değil. Onlar çok duygusal insanlar. Gerçek dost nedir bilen insanlar. Öyle dostlar yoksa yaşamanın anlamı kalmamıştır onlar için. Anlamışlardır ki dost diye bildiği insanlar meğer dost değilmiş. Dostluğun sıcaklığı onlarda hiç yokmuş.

Ne demek istiyorum, halk ozanlarımızdan Aşık Veysel’in yaşlandığında anladıklarını. “Benim sadık yarim kara topraktır” şiirini okuyun neler hissetmiş empati yapmaya çalışın. O bir köy insanıydı, emeğini dost bilmişti: Toprakla uğraşılarını o şiirde anlatıyor. Pötr Vlah bir sanatçıydı, o da emeğine sarılmıştı, sanatını dost bilmişti: Emekli olalı beri 15 yıldır sefalet içinde yaşıyordu. 15 yıldır her kış evi buzhane gibi soğuk olurdu. Eserlerini topladığı bir kitap yazdı, masrafları için atölyesini sattı. Değerdi. O kitap yaşamalıydı. Pişman olmadı. Bir şekide bulabilirseniz alın o kitaptan. Bir insanın her şeyi olan o kitabı.

Rahmetli Pötr Vlah eğer ‘dost’ kişiler tanımış olsaydı elbette hiç çekinmeden onlardan yardım isterdi. Ama anlaşılan o son yıllarda büyük bir hayal kırıklığına uğramıştı. Böyle olunca da gerçekten hayatın bir anlamı kalmıyor. İnsan cennete bile girse dost arar, komşu arar. İnsan insana hasrettir. Varsa öyle dost insanlar.. Olması ihtimali bile güzel. Ama yok. Aramayın. Dünyada yok. Sonunda Aşık veysel gibi dersiniz: “Beyhude dolandım boşa yoruldum.” Halil Cibran’ın dediği gibi: “İnsan her haliyle yalnızdır. Eşiyle aynı yatakta olsa bile yalnızdır.” Eyvah demeden Allah diyelim. Yok başka dost.

Pötr Vlah’a Allahtan rahmet, sevenlerine başsağlığı diliyorum.

Etiketler:

Açıklamalar:
1- Okuduğunuz yazı hakkında sorunuzu veya yorumunuzu aşağıya yazabilirsiniz.
2- Yazılarımı RSS ile takip edebilirsiniz.