Yahya Kemal Beyatlı ve Ramazan Ayı

5 Ekim 2007 tarihinde eklenen ön bilgi:
Şair, 1934 yılında İstanbul’un yeni semtlerinden Moda’da oturmaktadır. Bir Ramazan günü, Ramazan’ın hissedilmediği Moda’dan Üsküdar’ın Atik Valde semtine gider. Atik Valde Camii’nden KaracaAhmet’e inen sokakta durur, yoksul halkı, kerpiç evleri, bakkal dükkânını seyreder. Bu sırada edindiği izlenimi daha sonra şiir olarak kaleme alır.

Atik Valde’den İnen Sokakta
İftardan önce gittim Atik-Valde semtine,
Kaç def’a geçtiğim bu sokaklar, bugün yine,
Sessizdiler. Fakat Ramazan mâneviyyeti
Bir tatlı intizâra çevirmiş sükûneti;
Semtin oruçlu halkı, süzülmüş benizliler,
Sessizce çarşıdan dönüyorlar birer birer;
Bakkalda bekleşen fıkarâ kızcağızları
Az çok yakından sezdiriyor top ve iftarı.
Meydanda kimse kalmadı artık bütün bütün;
Bir top gürültüsüyle bu sâhilde bitti gün.
Top gürleyip oruç bozulan lâhzadan beri,
Bir nurlu neş’e kapladı kerpiçten evleri.
Yârab nasıl ferahlı bu âlem, nasıl temiz!
Tenhâ sokakta kaldım oruçsuz ve neş’esiz.
Yurdun bu iftarından uzak kalmanın gamı
Hadsiz yaşattı rûhuma bir gurbet akşamı.
Bir tek düşünce oldu tesellî bu derdime;
Az çok ferahladım ve dedim kendi kendime:
“Onlardan ayrılış bana her an üzüntüdür;
Madem ki böyle duygularım kaldı, çok şükür.
Yahya Kemal

Yahya Kemal’in gayet ince duygularıyla yazdığı bu şiirinde bambaşka bir hüzün var. Sanki bugün yalnız kalmış bazı yaşlı insanımızın duygularına tercüman olmuş…

Bana bir arkadaşımın birkaç sene önce ölen babasını hatırlattı. Kendisi karıncayı bile incitmez, herkese son derece kibar davranan tam manasıyla eski istanbul beyefendilerindendi. Yaşı seksene yakındı. yaşlı ve hasta haliyle, evde tek olsa bile kravatsız durmazdı. Cumhuriyetimizin ilk yıllarındaki hassasiyeti hala yaşıyor, yaşatıyordu. Misafirlere beli bükük haliyle çay ikram eder, bunu eşine veya oğluna bırakmazdı. Görünüşe göre dindar sayılmazdı ama kalbinin eşsiz güzelliğini de ancak Allah takdir edebilir sanıyorum. Bu yaşlı insanlar hepimizden daha iyi biliyor bu vatan için zamanında yapılan fedakarlıkları, verilen emekleri.. Dökülen kanları… Şehitlerin ardından çekilen ayrılık acılarını…

Zamanla ne olduysa oldu, insanlarımız arasında ayrılık başgösterdi.
Diyorum ki ne olursa olsun, hangi görüşten olursa olsun, herkese bu yaşlı adam gibi saygımızı sevgimizi eksik etmeyelim. Onlardan bazıları kendi kabuğuna çekilmiş, kimseyle görüşmek istemiyor olabilirler.

Ama bu şiiri okuyup onların kalblerini biraz olsun anlayabiliriz. Şu Ramazan ayı günlerinde, onlar evlerinde yapayalnız, kendi çocukluk günlerini anıyor, kendi anne babalarıyla geçirdikleri Ramazan aylarını, oruç tuttukları günleri, o zamanın paylaşılan sevgisini saygısını özlüyor olmalılar. Hasretle gözyaşı döküyor olmalılar… Ömürlerinin son günlerinde ne olursa olsun eğer komşuysak, onların gönüllerini almaya çalışmalıyız. Onlardan öğreneceğimiz çok şey var. Anlattıklarını anlatacaklarını can kulağıyla dinlemeliyiz. Onlar evlerinde yalnız başlarına gözyaşı dökerlerken, bize yakışır mı onlarsız iftar sofraları? Oruç tutmasalar da, onlarla orucumuzu açsak, onları yalnızlığa terk etmesek…

Etiketler: Edebiyat | Sanat / Sanatçı

Açıklamalar:
1- Okuduğunuz yazı hakkında sorunuzu veya yorumunuzu aşağıya yazabilirsiniz.
2- Yazılarımı RSS ile takip edebilirsiniz.